Source: Woningcorporaties in crisis: tekort aan nieuwbouw ondanks 100 miljard lening | De Telegraaf

Logisch als je eerst de problemen bewust creëert en daarna de ontstane “crisis” niet wil oplossen omdat het nooit de bedoeling was om ooit iets op te lossen…

Men wil de bestaande sociale (huur)orde afbreken en daartoe heeft men onder meer verwarring, onvrede, onveiligheid, angst, onzekerheid en vooral het instrument “schaarste” nodig. 

Men creëert daarom bewust schaarste op de arbeidsmarkt (bewust onbenut arbeidspotentieel) en op de woningmarkt en daarmee samenhangend op het gebied van infrastructuur als (transport)wegen en energievoorziening, en aan menig ander front zoals de zorg. Niets doen is in dit verband ook een vorm van sturend afbraakbeleid.

Eenmaal problemen en crisis geïnstalleerd, eist het volk dat de regering optreedt en de (onoplosbare, want gewilde) problemen oplost. Het probleem-aas is al jaren eerder uitgeworpen, het immer eisende volk hapt na verloop van tijd toe en pas dan kunnen de onaantastbare en almachtige overheden aan het werk: (aan)sturen, regelen, bepalen, beslissen en vooral controleren en knevelen…

De meeste mensen gaan ervan uit dat overheden steeds het beste met haar eigen volk zouden voorhebben en vooruitziend ageren. “Vooruitziend” klopt dan wel, maar niet in het belang van de eigen oorspronkelijke bevolking. Knevelende volkscontrole staat hoog op het verlanglijstje…

Zou men in een land dat al tientallen jaren geleden tot de dichtstbevolkte landen ter wereld behoorde, overbevolking en de vraag naar schaarse zaken actief willen bestrijden, past het niet om nóg meer eisend volk binnen te halen en weet elke gebruiker van het gezonde verstand dat men dus willens en wetens beleid voert, dat problemen en crises veroorzaakt… maar ze nooit oplost. Hoe groter het probleem, des te fijner en comfortabeler voor regeringen… -DGZ-